A Federación de Asociacións de Familias Monomarentais (FAMS) no seu estudo monográfico Aproximación á monomarentalidade derivada da violencia de xénero pon o foco na importancia de identificar situacións de violencia de xénero entre as familias monoparentais para garantir a súa protección tanto desde o plano legal e das políticas públicas, como á hora de axustar os procedementos xudiciais de familia ás realidades de violencia machista que sofren as mulleres:

“…as leis vixentes en materia de familia non son útiles para abordar as problemáticas específicas que se xeran nas separacións e/ou divorcios (legais ou de feito) cando estes teñen lugar en contextos de violencia de xénero. Existe unha estreita relación entre monomarentalidade e violencia de xénero no ámbito da parella ou exparella. Non só naqueles supostos nos que as mulleres vítimas de violencia de xénero sepáranse da súa parella e quedan ao coidado dos fillos de ambos, senón tamén naqueloutros nos que o acceso á monomarentalidade prodúcese por circunstancias sobrevindas onde existe unha relación de alta conflitividade da figura do outro proxenitor cara á muller. Este non só non se fai cargo das súas obrigacións parentales, senón que utiliza a súa paternidade, as medidas do convenio regulador e/o a relación coas fillas ou fillos comúns como forma de control, chantaxe, ameaza, presión… sobre a muller. O seu contacto con esta establécese a partir do exercicio que ambos fan da patria potestade, aínda que sobre a persoa da muller recae todo o peso da crianza e os coidados.

Son situacións de monomarentalidade nas que o home maltrata á muller e ás fillas e fillos comúns a partir do vínculo paternofilial e cando a relación de parella é inexistente ou rompeu. Non é unha situación de monomarentalidade derivada directamente da violencia de xénero, senón que está atravesada por esta e provocada por esta. Tanto a muller como as e os fillos son tamén vítimas desta violencia machista, pero aos ollos da sociedade, as institucións e as políticas públicas non se lles identifica como vítimas ao interpretarse como problemas de relación e falta de acordo entre os proxenitores. Con todo, é fundamental non identificar familia monoparental con violencia de xénero para non contribuír na estigmatización que sofre un modelo de familia que tradicionalmente foi asociado a un modelo de familia incompleto onde se falta a figura do home proxenitor é por algún motivo do que é responsable a muller (nai) e cuxa ausencia inflúe negativamente no desenvolvemento das fillas e fillos…”